آناهیتا

نمایشگاه کتاب تهران

آرزو بانو — Sat, 12 May 2012 08:30:00 GMT

امسال برای اولین بار رفتم نمایشگاه کتاب تهران.

خیلی شلوغ بود, اما برای من که انتشارات خاصی مد نظر داشتم راحت تونستم اونچه می خوام پیدا کنم.

چیزی که من توقع داشتم این بود که کتابای چاپ جدید , یعنی کتبی که تازه تالیف یا ترجمه شدن ببینم که اینطور نبود, حداقل کتابایی که من دنبالشون بودن همون کتابای تو بازار بود و اکثر چاپ چندم بود و کتابای چاپ اول ندیدم.

مثلا دنبال کتابای تازه ترجمه شده از یالوم بودم که هیچی نبود تمام کتابایی بود که قبلا خریده بودم

لیست کتابایی که خریدم ایناست:

-فرهنگ لغات تخصصی روان شناسی و روان پزشکی و علوم تربیتی/ دکتر شهرام ابولقاسمی, دکتر بهمن اکبری, دکتر حسن نوزنده جانی, یونس باقری/ ناشر آرویج

-رواندرمانی گروهی/اروین یالوم, مولین لشج/نشر دانژه

-روانشناسی زن/ کارن هورنای/ نشر دانژه

-به راستی فروید چه گفت؟/ دیدید استافورد کلارک/ نشر دانژه

-تحلیل روانشناختی خودشکوفایی از دیدگاه مولانا و راجرز/ محمد مهدی شریعت باقری , سعید عبدالملکی/ نشر دانژه

-مرزهایی برای کودکان/دکتر هنری کلود, دکتر جان تاون سند/ نشر دانژه

-آزاد و صمیمی با فرزندان/آلیسون مولوانی/ نشر دانژه

-قصه گویی/دکتر آرتور روشن/ جوانه رشد

- هیچکس کامل نیست/ الن فلانگن برنز/ جوانه رشد

به طور کلی از رفتن به نمایشگاه خیلی لذت بردم.

پ.ن1: این سفر به تهران حرف نداشت, گرچه همش دویدم و امتحانم داشتم اما اینا اصلا به چشم نمیومد بی اغراق همش بهم خوش گذشت.

پ.ن2: سپاس بی کران از دوست گلم فاطمه که این چند روز خوابگاه اون بودم, و لحظات خوش رو اون برام ساخت.

پ.ن3: راستی روز بانوان گرامی.

در اینجا چار زندان است

آرزو بانو — Mon, 30 Apr 2012 06:10:48 GMT

در اینجا چار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب،

در هر نقب چندین حجره،

در هر حجره چندین مرد

در زنجیر...

از این زنجیریان،

یک تن، زنش را در تب تاریک بهتانی

به ضرب دشنه ای کشته است.

از این مردان،

یکی، در ظهر تابستان سوزان،

نان فرزندان خودرا،

بر سر برزن، به خون نان فروش سخت دندان گرد

آغشته است.

از اینان، چند کس،

در خلوت یک روز باران ریز،

بر راه ربا خواری نشسته اند

کسانی، در سکوت کوچه،

از دیوار کوتاهی به روی بام جستند

کسانی، نیم شب،

در گورهای تازه،

دندان طلای مردگان را می شکسته اند.

من اما هیچ کس را

در شبی تاریک و توفانی نکشتم

من اما راه بر مردی ربا خواری نبستم

من اما نیمه های شب ز بامی بر سر بامی نجستم .

در این جا چار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب و

در هر نقب چندین حجره،

در هر حجره چندین مرد در زنجیر...

در این زنجیریان هستند مردانی

که مردار زنان را دوست می دارند.

در این زنجیریان هستند مردانی

که در رویایشان هر شب زنی

در وحشت مرگ از جگر بر می کشد فریاد.

من اما در زنان چیزی نمی یابم

- گر آن همزاد را روزی نیابم ناگهان، خاموش -

من اما در دل کهسار رویاهای خود،

جز انعکاس سرد آهنگ صبور این علف های بیابانی

که میرویند و می پوسند و می خشکند و می ریزند،

با چیزی ندارم گوش.

مرا گر خود نبود این بند،

شاید بامدادی همچو یادی دور و لغزان،

می گذشتم از تراز خاک سرد پست...

جرم این است

احمد شاملو

حذف...

آرزو بانو — Mon, 23 Apr 2012 17:02:00 GMT

همه چیز به راحتی حذف می شه ...

خیلی راحت ...

مدتهاست پدر و مادر حذف شدن, مدتهاست ترجیح می دم نباشن ...

مدتهاست دوستانی که اوج خوشی رو باهم تجربه کردیم یکی یکی حذف شدن, گرچه گاهی سرکی می کشن, اما نیستن , در کل نیستن ...

شهر عوض کردن ...

شوهر کردن ...

بچه دار شدن ...

یا سرطان حذفشون کرد ...

مدتهاست یک شاید! عشق , بدون عشقبازی حذف شد, در واقع نبود اصلا , بودنش رو مرگ , به کل از زمین حذف کرد ...

شاید , عشق! هم حذف شد ...

شاید, مُرد ...

اصلا مدتهاست شک دارم وجود داشته باشه ...

مدتهاست کسانی میان, نمی دونم چه اسمی دارن, شاید مردانی برای همه فصول بدون اینکه شاید اسمشون رو بدونم , چایی می خورن و میرن, و نیومده حذف می شن ...

شاید هم مادراشون , حذف می شن ...

چه مزخرف ...

بچه ها, حتی اونها هم حذف شدن ...

بچه ها خیلی بی رحمن زود آدم رو یادشون می ره ...

یکی هم هست, تازه اومده ...

شاید حسی, غلبه ای, راهی ...

شاید عطر پر از خاطره ای ...

شاید هم من و من و من ...

آخر هم من ...

اردیبهشت

آرزو بانو — Sat, 21 Apr 2012 18:25:13 GMT

وای این اردیبهشت ماه دلخواه من است....

باکره, بودن یا نبودن مسئله این است....

آرزو بانو — Thu, 12 Apr 2012 06:50:26 GMT

در لغت به معنای دست نخورده است و در عرف به کسی گفته می شود که آمیزش جن-سی نداشته. باکره بودن در زنها با وجود پرده بکارت قابل تشخیص است و قبایل آفریقایی روشی برای تشخیص مردان باکره هم دارند.

باکره بودن دخترها تا قبل از ازدواج رسمی یک عرف محسوب می شود و حتی در بعضی فرهنگها مراسم هایی برای نشان دادن باکرگی دختر در شب زفاف وجود دارد, حتما شنیدید که در ایران هنوز هم بسیاری هستند که تا قبل از اثبات باکره بودن دختر منزل عروس و داماد را ترک نمی کنند. باکرگی دختران حتی به قیمت بالایی به فروش می رسد, مثلا در شیخ نشین های خلیج فارس قیمت دختران باکره جدا از زیبایی که تعیین کننده قیمت روسپی هاست چندین برابر است و مراسم مزایده مانندی برای فروش باکره ها برگزار می شود.

در جامعه ما روابط قبل ازدواج تابو محسوب می شه, البته طی سالها تغییرات زیادی حاصل شده, زمان چندان دوری نیست که حرف زدن و دوست شدن عادی دختر و پسرها بسیار سنگین بود اما همونطور که الآن می بینیم به مقدار زیادی عادی شده. نمادهای دیگه باکرگی مثل اصلاح صورت دخترها هم به میزان قابل توجهی فراموش شده.

خوب پس سخت نیست که بپذیریم هر کس قبل از ازدواج روابطی با جنس مخالف داشته, مشکل اونجا به وجود میاد که فرد قبل از ازدواج رابطه جنسی داشته باشه و این موضوع در مورد دخترها قابل تشخیصه(البته نه در مورد همه چون عده ای بدون پرده بکارت به دنیا میایند و یا نوع پرده حالتی است که در هنگام اولین رابطه خونریزی نخواهند داشت).

خوب یک تفاوت ,یک پسر هیچ وقت برای روابط جنسی خودش بازخواست نمی شه چون معیار سنجش نداره و اساسا اگر مشخص هم بشه که رابطه جنسی خارج از ازدواج داشته چندان از نظر جامعه گناه کار نیست ولی یک دختر باید پاسخگوی باکره نبودن خودش باشه. بالا رفتن آمار عمل های باکرگی هم شاید دلیل واضحی برای این مدعاست.

در هر حال در شرایط کنونی خیلی هم نمی شه از روی در ظاهر باکره بودن دخترها , رابطه نداشتن در گذشتش رو قضاوت کرد. از طرفی این قضاوت در مورد پسرها می شه گفت اصلا وجود نداره.

ریشه این تابو از کجاست , مثل خیلی تابوهای دیگه چندان مشخص نیست و پشتوانش سالها بلکه قرنها قوانین نانوشته است, اونچه که مسلمه خود ما تابوها رو به وجود میاریم و بعد مدتها برای شکستن اونها تلاش می کنیم, سوال اینجاست آیا حاضریم تابو باکرگی رو هم بشکنیم؟ آیا می تونیم در خلوت شخصی خودمون تصمیم بگیریم و قضاوتهامون رو تغییر بدیم ؟ آیا فشار جامعه میذاره شخصی تصمیم بگیریم؟

می تونیم بپذیریم یک دختر هم حق داره روابط آزاد داشته باشه؟ به عبارت دیگه حاضرید همسری داشته باشید که می دونید رابطه جن-سی غیر رسمی قبل از ازدواج با شما داشته؟ یا به عکس گناه یک پسر در رابطه خارج از ازدواج به اندازه یک دختر سنگینه؟

معرفی کتاب

آرزو بانو — Sun, 08 Apr 2012 19:57:35 GMT

نام کتاب:خدا در ناخود آگاه

نویسنده: دکتر ویکتور فرانکل

ترجمه و توضیحات : دکتر ابراهیم یزدی

انتشارات : موسسه خدمات فرهنگی رسا

پیش از این اینجا کتاب دیگری از دکتر فرانکل معرفی کردم که معروفترین و پر فروشترین کتاب ایشون بود. توضیحات تکراری راجع به ایشون نمی دم. فقط در این کتاب که این بار معرفی کردم مطلب جالبی که مورد بحثه خدایی است که در وجود ماست , اونچه خود برتر ما محسوب می شه و خدایی که بیرون از ما و جدا از ماست, نیست.در این کتاب ناخود آگاه نه به بیان فرویدی بلکه به زبان و مفهومی وسیعتر و عمیق تر بحث شده است.

زیبایی کتاب برای من بیشتر تصویر متفاوتی که از ذهن انسان و خدا بیان می کنه بود, خیلی کتاب حجیمی نیست کمتر از 180 صفحه است و در عین حال مطالب بسیار جالبی در بر داره, تصور انسان نسبت به ناخود آگاهش و خدایی که درش شکل گرفته تغییر می کنه, امتحان کنید...

کودکی

آرزو بانو — Sat, 31 Mar 2012 06:23:00 GMT

نمی دونم چی شد یادم از کودکی اومد, بخشی که همیشه سعی می کردم بگم نبوده, بخشی که انکارش می کردم, اون بخشی که همیشه احساس گناه می کردم, وقتایی که عذاب وجدان می گرفتم.

جواب گوی کتکهایی که می خوردم کیه؟ یه بچه ی 5 ,6 ساله رو تصور کن و دستهای مردونه پدرش, چه ضربهای می تونه به صورتش بزنه که پرتاب بشه یه گوشه؟ کمربند چرمی چقدر دردناکه که بخوره به پشت یه بچه کوچیک.

درد شاید بخش کوچیکی بود تحقیر شدن کجای قصه بود؟جایی که مامانت عوض دلداری عوض تسکین دردهات بهت می گفت ببین باباتو عصبانی می کنی, ببین چه کار می کنی. یا برای هر عمل بچگانت تحدید می شدی که واستا بابات شب بیاد!

واسه من کمد همیشه جای امنی بود, می رفتم پشت رخت خوابای تو کمد, تو تاریکی هر چند از تاریکی هم می ترسیدم قایم می شدم, تنها جایی که احساس امنیت می کردم, تنها جایی که اونا توش جا نمی شدن که بیان سراغم.

می دونی خیلی حس مزخرفیه که هم از یکی متنفر باشی, هم بخاطر ضعف دوران کودکیت بهش مدیون باشی. حس ناامنی که تو اون دوران از پدر و مادرش آدم بگیره به نظرم بدترین حس زندگی آدم می تونه باشه.

می دونی در اصل اونها خودشون هم قربانی بودن, قربانی همین روش, مامانی که مامانم رو به زور نیشگون گرفتن به کارای دو برابر سنش وا می داشته, یا بابای بدخلقی که به بابام جز بداخلاقی یاد نداده,شاید اونها مسئولن؟

ولی خوب من همیشه برام سوال بود یعنی گناه منه که اونها تو بچگیشون عذاب کشیدن؟ یعنی من باید جواب بدم؟ یعنی اونا دردای خودشوت یادشون رفته؟ یعنی اینقدر این انسانها که تصمیم گرفتن پدر و مادر من بشن بیچاره اند که نمی تونن تصمیم بگیرن گذشته خودشون رو تکرار نکنن و عصبانیتشون رو جور دیگه نشون بده؟

اونها منو دعوت کردن اینجا, اونها مسئولیت زندگی کودکی منو داشتن, اونها می دونستن که الگوی منن, اونها می دونستن که پناه منن, اونها مسئول رشد دادن من بودن.

ولی من امروز مطمئنم نمی خوام راه اونها برم, من کسی می شم به جز اونچه که اونها بودن, من راهم رو خودم انتخاب می کنم و تحت تاثیر گذشتم نمی مونم, من اراده دارم همه چیز رو در خودم تغییر بدم, من این روند معیوب رو متوقف می کنم, نمی ذارم یک حلقه از زنجیره عیبها بشم.

می دونی بعضی هم نسلهای ما لوس کردن بچه ها رو با روش قبلی جایگزین کردن, بعضی فقط ژست مامان و بابای مهربون رو بازی می کنن. اینم درست نیست بچه باید همه چیز رو درست یاد بگیره,ناراحتی مامان و بابا, عصبانیت, خوشحالی, عشق و... فقط تعامل درست باعث می شه که بچه ها یاد بگیرن هر حسی چه جایی داره, کنترلش چه جوریه, عصبانی نشدن هنر نیست, هنر اونجاست که بتونی به بچه یاد بدی وقتی از دستش عصبانی می شی بازم عاشقشی.

اول عشق بورزیم, بعد هر حسی رو در خودمون پیدا کنیم و بشناسیم, بروز هیچ حسی گناه نیست, فقط ما باید راه درست بروز حس رو پیدا کنیم, باید باور کنیم که همه چیز تحت کنترل ماست, هیچ کس نمی تونه بگه وقتی عصبانی می شم دیگه دست خودم نیست, انسان نیستیم اگر کنترلی رو خودمون نداشته باشیم.

در ضمن اگر بچه داریم, یادمون باشه که ما اونو دعوتش کردیم, لذت ما باعث حضور اون شده, یادمون باشه اون به ما لطف کرده که با حضورش زندگی ما معنای دیگه ای پیدا کرده, هیچ منتی برای اونچه براش می کنیم نیست.

ما می تونیم تفاوت ایجاد کنیم, گذشته باید تجربه ای باشه برای ساختن آینده, هر چند گذشته برای خیلی ها سخت گذشته...

مرگ یادآور زندگی

آرزو بانو — Sun, 25 Mar 2012 06:01:31 GMT

5 فروردین, اولین روز کاری در سال 91,یه روز معمولی, میری سر چهار راه دانشجو و منتظر اتوبوس می شی,نیم ساعتی میگذره و اتوبوس نمی یاد از اونجا که دیر شده و باید پاسخگوی محل کارت باشی , تصمیم می گیری تاکسی سوار بشی.

یه پراید که راننده ی میانسالی داره.فقط جلو یک نفر نشسته.

من:چهارراه اندیشه؟

راننده:بله بفرمائید.

کمی جلوتر یه خانم دیگه برای چهار راه جهاد سوار می شه.

خانم:آقا تا چهار راه حجاب هم میرید؟

راننده: بله, من امروز ماموریت دارم شما رو به مقصد برسونم.

بلوار دانشجو تموم می شه, وارد بزرگراه امام علی میشه.تا بخواد به تقاطع دو سطح بلوار امامیه برسه سرعت رو زیاد می کنه و تو خط سرعت حرکت می کنه. یکدفعه متوجه می شه که نباید تقاطع رو پائیین بره و باید از قسمت بالایی دور می زده. توقف می کنه(دقت کنید تو لاین سرعت, تو بزرگترین بزرگراه مشهد), فلاشر می زنه, و دنده عقب می گیره.

بر می گردی پشت سرتو نگاه می کنی, ماشین هایی رو می بینی که با سرعت نزدیک به 100 بوق زنان از پشت ماشین منحرف می شن و رد می شن.یه لحظه صحنه های تصادفی که تا حالا دیدی میاد تو ذهنت , تصور می کنی یکی از ماشینا می زنه به تاکسی.اما نه ما رد می شیم. تو ذهنت احساس استثنا بودن می کنی , می گی نه ما رد می شیم.

ماشین به اندازه کافی عقب رفته حالا باید بریم به سمت راست.راننده فلاشر رو قطع می کنه و راهنمای راست می زنه. یک بار دیگه بر می گردی پشت سر و این بار یه پژو داره میاد.چراغ می ده بوق می زنه.احتمالش زیاده ولی باز هم ذهن دوست داره بگه من تصادف نمی کنم.

پژو با شدت زیاد می خوره به سمت راست صندوق عقب تاکسی. پرت می شی به سمت صندلی جلو.خانم بغل دستی بین دوتا صندلی جلو پرت میشه و سرش تو دستاته.

یعنی تموم شد؟ این آخرین صحنه زندگی من بود؟

تو کیفم کتاب’’رواندرمانی اگزیستانسیالیسم’’بود. هنوز فصل ’’مرگ’’ رو تموم نکردم. این همه ’’یالوم’’ مثال از مواجهه مرگ مراجعینش زده بود. راست می گه خود مرگ خیلی ساده است اما تفکرش باعث نجات انسان می شه.

شاید مردم, بذار مرور کنم من زندگیمو تا این لحظه استفاده کردم,الان دقیقا 23 سال و نیم گذشته, نه هرچی بدی و خوبی بوده خوب گذروندم, لحظه ای نیست که حسرت از دست دادنش رو بخورم. انکار نمی کنم, دوست دارم اینجا بمونم, هنوز خیلی چیزها هست که دلم می خواد تجربه کنم, هنوز نتیجه خیلی تلاشهامو ندیدم, ولی اگر فرصت تمومه نمی شه کاریش کرد.سوال بعد, سر اطرافینم چی میاد؟ خبر مرگم به کسایی که دوستم دارن چه احساسی می ده؟

این همه فقط لحظه ای بود. چشمم رو باز می کنم. سر خانم بغل دستی رو بلند می کنم.چشمش بازه.

من:خوبید؟

خانم بغل دستی: آره,خوبم. می دونستم می زنه, تصورش می کردم.

من:جاییتون درد نمی کنه؟ سالمید؟

خانم بغل دستی: خوبم سرم درد می کنه, شما خوبید؟

من: خوبم, سالمم.

پیاده می شی, همه چیز گنگه. پژو جلوش داغون شده و از پشتش هم یه پراید دیگه زده. آدمها همه سالمند.

زندگی ادامه داره, مرگ یاد آور زندگی تو دستامونه.

پ.ن:ببخشید طولانی شد.

سال نو مبارک

آرزو بانو — Thu, 22 Mar 2012 13:14:29 GMT

پ.ن: مشهد خیلی قشنگ شده با نمادهای نوروزی, اومدید اینجا می بینید.

سال 90 و دریا

آرزو بانو — Fri, 16 Mar 2012 07:28:00 GMT

قصد داشتم برای پست آخر تو سال 90 بیام وبگم تو این سال چه اتفاقای مهمی برام افتاده, وقتی فکر کردم دیدم هیچ تحول خاصی نبوده, تمام فروردین برای امتحان ایلتس خوندم و تو اردیبهشت امتحان دادم،تو خرداد به دوستم برای تدارک عروسیش کمک کردم و بعد از عروسی اون از اول تیر درس خوندن شروع شد تا آخر آبان هر روز کتابخونه بودم، یعنی 5 ماه، از اول آذر تا آخر بهمن هم تو خونه تا امتحان رو دادم و تموم شد،بعد هم که اسفند شد.البته از اول بهمن تو کلینیک مشغول به کار شدم و همین هفته پیش اولین حقوق زندگیم رو گرفتم،هر چندکمه ولی حس خوبیه برای مهارت و زحمتت پول بگیری.

خلاصه اینم از سال 90،طفلک سال بدی نبود می شه گفت خنثی بود هیچ جور خاصی نبود نه بد نه خوب، البته انکار نمی کنم که امسال خیلی چیزها یاد گرفتم و از نظر رشد شخصی برام دنیا متفاوت شد، ولی امیدم اینه که سال 91 برام خیلی حرفها برای گفتن داشته باشه.

از این که بگذرم باید بگم من الآن محمود آبادم، و چند متری با دریا فاصله ندارم، جای همگی خالی هوا کمی سرد هست ولی واقعا لذت بخشه،برای منی که تمام امسال رو از مشهد بیرون نیومدم و فقط امتحان دادم خیلی این سفر عالیه، مخصوصا جایی که هستم رو خیلی دوست دارم رو به روی دریا، شبا صدای دریا برام لالایی می گه و صبح با صبح بخیر اون بیدار می شم.

عشق بازی من با دریا فقط خیره شدن به همه، این گوش کردن رو گوشهام خیلی دوست دارن، انگار تمام صداها و حرفهای ناهنجاری که گوشم روسنگین کرده با صدای تلاطم دریا تسکین پیدا می کنه،چشمهام نور از دست داده خودشون رو دوباره پیدا می کنن و انگار دستهام دوباره مثل دریا گشاده و فراخ می شن.خلاصه من و دریا با هم دنیای قشنگی داریم.

خوب دوستان، پیشاپیش سال نو رو بهتون تبریک می گم، فکر نکنم تا سال نو برگردم و خوب تو این مدتی به اینجا هم شاید سر نزنم، امیدوارم سال جدید براتون پربرکت باشه.آخر سر هم یه شعر قشنگ براتون میذارم از فریدون مشیری، تا سال بعد خدانگهدارتون.

آوایش از دور،

بانگ خوش آمد بود - شاید -

پوینده در پهنای آن دشت زمرد،

بالنده تا بالای آن باغ زبرجد،

مثل همیشه، گرم، پر شور ...

___

نزدیک تر، نزدیک تر،

از لابه لای شاخه ها، از پشت نیزار،

گهگاه می شد آفتابی !

نیلوفرستانی، سمن زاری، که چون عشق،

تا چشم می پیمود، آبی !

___

نزدیک تر، نزدیک تر، او بود، او بود .

آن همدل همصحبت آئینه رو بود .

آن همزبان روشن پاکیزه خو بود .

آن عاشق از خود برون،

آن عارف در خود فرو بود .

آن سینه، آن جان، آن تپش، آن جوشش، آن نور ...

___

دریا، همان دنیای راز بیکرانه،

دریا، همان آغوش باز مادرانه،

دریا، شگفتا، هر دو، هم گهواره ... هم گور ... !

___

نزدیک تر، نزدیک تر، او هم مرا دید .

آوای او بانگ خوش آمد بود،

بی هیچ تردید .

آن سان که بیند آشنائی آشنا را،

چیزی در ین عالم به هم پیوند می داد

جان های بی آرام ما را .

___

خاموش و غمگین، هر دو ساعت ها نشستیم !

خاموش و غمگین هر دو بر هم دیده بستیم .

ناگاه، ناگاه،

آن بغض پنهان را، که گفتی،

می کشت مان چون جور و بیداد زمانه؛

با های های بی امان در هم شکستیم ؟ ...

از دل، به هم افتاده، مالامال اندوه،

بر شانه های خسته، بار درد، چون کوه،

می گفتیم و می گفتیم و می گفت و می گفت،

تا آفتاب زرد، در اعماق جنگل فرو خفت !

___

دریا و من، شب تا سحر بیدار ماندیم .

شعری سرودیم .

اشکی فشاندیم .

شب تا سحر، آشفته حالی بود با آشفته گوئی،

انده یاران بود و این آشفته پوئی،

بر این پریشان روزگاری، چاره جوئی .

___

دریا به من بخشید آن شب،

بس گنج از گنجینه خویش .

از آن گهرهای دلاویزی که می ساخت ؛

در کارگاه سینه خویش :

جوشش، تپش، کوشش، تکاپو، بی قراری !

ساکن نماندن همچو مرداب،

چون صخره - اما - پیش توفان استواری !

هم بر خروشیدن به هنگام،

هم بردباری !

___

در جاده صبح

با دامن پر، باز می گشتم - سبکبال -

سرشار از امیدواری !
می رفتم و دیدمش باز،

در صبحگاه آفتابی :

نیلوفرستانی، سمن زاری، که چون عشق،

تا چشم می پیمود، آبی !

از لابه لای شاخه ها از پشت نیزار

از دور، از دور ...

او همچنان تا جاودان سر مست، مغرور !

___