آناهیتا

در لغت به معنای دست نخورده است و در عرف به کسی گفته می شود که آمیزش جن-سی نداشته. باکره بودن در زنها با وجود پرده بکارت قابل تشخیص است و قبایل آفریقایی روشی برای تشخیص مردان باکره هم دارند.

باکره بودن دخترها تا قبل از ازدواج رسمی یک عرف محسوب می شود و حتی در بعضی فرهنگها مراسم هایی برای نشان دادن باکرگی دختر در شب زفاف وجود دارد, حتما شنیدید که در ایران هنوز هم بسیاری هستند که تا قبل از اثبات باکره بودن دختر منزل عروس و داماد را ترک نمی کنند. باکرگی دختران حتی به قیمت بالایی به فروش می رسد, مثلا در شیخ نشین های خلیج فارس قیمت دختران باکره جدا از زیبایی که تعیین کننده قیمت روسپی هاست چندین برابر است و مراسم مزایده مانندی برای فروش باکره ها برگزار می شود.

در جامعه ما روابط قبل ازدواج تابو محسوب می شه, البته طی سالها تغییرات زیادی حاصل شده, زمان چندان دوری نیست که حرف زدن و دوست شدن عادی دختر و پسرها بسیار سنگین بود اما همونطور که الآن می بینیم به مقدار زیادی عادی شده. نمادهای دیگه باکرگی مثل اصلاح صورت دخترها هم به میزان قابل توجهی فراموش شده.

خوب پس سخت نیست که بپذیریم هر کس قبل از ازدواج روابطی با جنس مخالف داشته, مشکل اونجا به وجود میاد که فرد قبل از ازدواج رابطه جنسی داشته باشه و این موضوع در مورد دخترها قابل تشخیصه(البته نه در مورد همه چون عده ای بدون پرده بکارت به دنیا میایند و یا نوع پرده حالتی است که در هنگام اولین رابطه خونریزی نخواهند داشت).

خوب یک تفاوت ,یک پسر هیچ وقت برای روابط جنسی خودش بازخواست نمی شه چون معیار سنجش نداره و اساسا اگر مشخص هم بشه که رابطه جنسی خارج از ازدواج داشته چندان از نظر جامعه گناه کار نیست ولی یک دختر باید پاسخگوی باکره نبودن خودش باشه. بالا رفتن آمار عمل های باکرگی هم شاید دلیل واضحی برای این مدعاست. 

در هر حال در شرایط کنونی خیلی هم نمی شه از روی در ظاهر باکره بودن دخترها , رابطه نداشتن در گذشتش رو قضاوت کرد. از طرفی این قضاوت در مورد پسرها می شه گفت اصلا وجود نداره.

ریشه این تابو از کجاست , مثل خیلی تابوهای دیگه چندان مشخص نیست و پشتوانش سالها بلکه قرنها قوانین نانوشته است, اونچه که مسلمه خود ما تابوها رو به وجود میاریم و بعد مدتها برای شکستن اونها تلاش می کنیم, سوال اینجاست آیا حاضریم تابو باکرگی رو هم بشکنیم؟ آیا می تونیم در خلوت شخصی خودمون تصمیم بگیریم و قضاوتهامون رو تغییر بدیم ؟ آیا فشار جامعه میذاره شخصی تصمیم بگیریم؟ 

 می تونیم بپذیریم یک دختر هم حق داره روابط آزاد داشته باشه؟ به عبارت دیگه حاضرید همسری داشته باشید که می دونید رابطه جن-سی غیر رسمی قبل از ازدواج با شما داشته؟ یا به عکس گناه یک پسر در رابطه خارج از ازدواج به اندازه یک دختر سنگینه؟ 

به راحتی حق می دیم که قضاوت کنیم ...

به راحتی حکم می دیم و توضیحی نمی خوایم...

آره رسول صدر عاملی راست گفت چشمامون رو می بندیم قضاوت می کنیم حکم می دیم حتی اجراشم می کنیم. خیلی سخته توسط کسایی قضاوت بشی که هیچی نمی دونن جز فضولی های از رو ایوون. چقدر سخته قربانی حرف و تعصب بشی حتی از چشمای مادرت محروم بشی.

چقدر اون حس ترس وسط تنهایی رو حس کردم...

یکی میاد و می پرسه ولی کاش زودتر می پرسید کاش چشماشو زودتر باز می کرد. کاش زندگی اینقدر بی رحم نبود که فرصت با چشمان باز زندگی کردن رو از آدم خوبه داستان نمی گرفت.

همش همین نبود ولی فکر کنم یکیش این بود که تا چشمت بسته است عذاب می دی خودتو و وقتی این فرصت رو دادی که چشمات باز بشه دیگه زندگی فرصت با چشمان باز زندگی کردن رو بهت نمی ده یا تمومش میکنه یا داغی به دلت میذاره که یادت نره چشماتو بستی.

بازی ترانه علیدوستی که محشر بود مثل همیشه و حامد بهداد که بازیش همیشه یکه ولی خداییش به قول خودش میکشونه آدم رو به سینما.مرسی از بازی فرهاد آییش که متفاوت بود.پولاد کیمیایی هم که نقش مثبت کم بازی کرده بازیش قشنگ بود.فرهاد قائمیان و الهام پاوه نژاد هم مرسی.

خلاصه کاری ندارم به توقیف فیلم و هشت دقیقه سانسور یا به قول معروف اعمال اصلاحات.ولی ارزش دیدن داره.گاهی بدم نیست بی رحم بریم سراغ جامعه سنتیمون و حسابی حلاجیش کنیم. این فیلم همه چیز نیست ولی یه گوشه از ماجراست.

هیچ وقت دلم نمی خواست با اعتقادات کسی درگیر بشم از لائیک تا خشکه مذهبی برای خودش اعتقاداتش محترمه .

ولی رنجم می ده این تفکر که اعتقادت هرچی هست فکر می کنی درسترینه. 

می رنجم از اینکه تو مسجد می ری و کسانی (فقط یه تعداد کمی) فکر می کنن

چقدر وارسته هستند,

چقدر مهمه که ذکر به لب داشته باشن و اخم کنن, 

چقدر می ارزه صف اول نماز بخونن و دل کسی رو برنجونن,

چقدر مهمه صوت ’ط’ رو متفاوت با ’ت’ بگن ولی مهم نیست جواب سلام بدن,

چقدر پاکن و همه چیزشون تمیزه و تمام جوونها نجسن,

چقدر بی گناهن و همه دخترای جوونی که پشتشون نماز می خونن نانجیبن,

چقدر پسرهاشون وارسته و نجیبن و همه دخترایی که چادر ندارن فا-حشه هستند,

چقدر تو زندگیشون سختی کشیدن و دخترا همه تنبلند,

دست بوس تمام مادر بزرگای مهربونم, ولی دلم شکست , رنجیدم از اینکه من و دوستام مثل شما تو یک صف , رو به یک قبله نماز می خونیم, آخه چرا همه رو به یک چوب می زنید, چرا فرصت نمی دید کسی حرف بزنه.

راستش می ترسم از غرور , تو دستهای لرزون و پشتهای خمیدشون آینده خودمو می بینم , می ترسم روزی اونقدر به خودم مطمئن بشم که گرفتار غرور بشم(البته امیدوارم الآنم نباشم), امیدوارم حس امروزم هیچ وقت یادم نره که این اشتباه رو نکنم.

پ.ن: به نظرم مهم نیست کی چه اعتقادی داره , اگه ما دنبال آزادیم باید اول در خودمون بپذیریم که تفاوت وجود داره و هیچ کس به هیچ کس برتری نداره. آزادی اونه که هر کس هر اعتقادی داره از بی حجاب تا پوشیه دار و از بی اعتقاد لائیک تا معتقد سفت و سخت بتونن به اعتقاد هم احترام بذارن.بتونن محترمانه حرفشون رو بزنن. به نظرم اینطوری بیشتر رشد می کنیم تا طرد همدیگه.  

دکتر شهرام یزدانی , استاد یار دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تهران , در نشریه پزشکی سپید نتایج تحقیقاتی را چاپ کرد که به این نکته اشاره داشت که IQ در ایران بعد از نمونه گیری اخیر انجام شده 84 به دست آمده .این در حالی است که  میزان IQ در جهان 100 است و در کشور هایی مثل ژاپن و کره جنوبی به متوسط 105 رسیده است.

به صورت خلاصه و با بیان ساده باید بگویم که ,این نمودار نرمال نشان دهنده نرم هوش است که نمره 100 می باشد با انحراف معیار 15.یعنی یک انحراف پایین تر -نمره 85 - و یک انحراف بالاتر -نمره 115 - نمرات نرم متوسط جامعه که بیش از 68 در صد افراد جامعه را تشکیل می دهند شامل می شود.

طبق این تعریف که بر اساس تست هوش وکسلر می باشد.زیر نمره 85 افراد کم هوش و بالای 115 افراد باهوش هستند که هر انحراف آن برای خود تعریف و نام گذاری مشخصی دارد.

با این اوصاف ضریب هوشی ایرانیان زیر نمره هوش متوسط جهانی است . یعنی به جای نمره 100 در وسط نمودار نرمال هوش در ایران باید نمره 84 را بگذاریم.این مسئله به هیچ وجه کم اهمیت نیست و بسیار تاسف بار است.

در خلاصه مقاله ای که در ادامه مطلب گذاشتم دکتر شهرام یزدانی به بررسی دلایل این کاهش ضریب هوشی در ایران پرداخته است.

چند روز پیش جهت یک آزمایش ساده خون رفته بودم یک سرنگ کوچک خون ازم بگیرن.وقتی کار آقای آزمایشگاهی تموم شد و اومدم بیرون مامانم گفت : خوبی چیزی نمی خوای؟ منم حالم خوب بود گفتم نه.

رفتیم جلوی در آسانسور و سوار شدیم ,نزدیک در آسانسور ایستادم و به آهنگ آن شرلی گوش می دادم.یکم چشمام سیاهی می رفت , با خودم گفتم زودتر برسیم پایین برم رو نیمکتا دراز بکشم, بعد یه صداهای قرچ و قروچی پیچید تو سرم , یه حس بی وزنی داشتم انگار داشتم پرت می شدم,همین طور داشتم فکر می کردم کجام و چی شده که صدای مامانم اومد: آرزو....آرزو....منو می بینی؟ آرزو...